2017-11-04

Idealna sylwetka

Każda kobieta marzy o idealnej figurze. Chce by na niej właśnie wszystko leżało „jak ulał”. Chciałaby wejść do sklepu i nabyć od razu to, co jej się właśnie podoba. Nie zawsze jednak jest to takie oczywiste... Problemem nie musi być wcale otyłość czy niski wzrost, ale inny typ figury w stosunku do założonego w konstrukcji. Pamiętajmy, że konstrukcja powstaje na figurę „prawidłową”. Nie ma, a przynajmniej nie jest przyjęte, by budować siatkę konstrukcyjną na osobę z wadami postawy. Nawet stosunkowo szczupła osoba nie zawsze jest w stanie dobrać dla siebie ubrania w pierwszym napotkanym sklepie odzieżowym.

W krawiectwie wyróżniane są grupy modelowe ze względu na wiek człowieka, postawę prawidłową, pochyłą i sprężystą oraz ze względu na typy ludzkich figur, nazywanych A, B, C i D. Akurat to nazewnictwo niewiele mówi zwykłemu użytkownikowi odzieży. Nawet sami krawcy czynnie pracujący w zawodzie od wielu lat nie używają tych typów zbyt często. Chodzi tu oczywiście o różnicę pomiędzy obwodem klatki piersiowej a obwodem bioder. A - symbolizuje osobę, której biodra są szersze o 4 cm od obwodu klatki piersiowej, a typ D ma tę różnicę równą 16 cm. Myśląc o takim podziale nie zawsze mamy dobre wyobrażenie o wyglądzie danej osoby. Proszę zauważyć, że w tym zestawieniu nie istnieje talia...
Pewnie dlatego, kobiety wolą inne porównania bardziej obrazowe i lepiej je opisujące. Tymi bardziej potocznymi określeniami (które zdecydowanie lepiej opisują figurę kobiecą) są jabłko, gruszka, klepsydra, rożek (inaczej trójkąt) i kolumna (inaczej papryczka). Mając w wyobraźni taki opis łatwo nasuwa się konkretny kształt osoby. Mówiąc, że ktoś ma figurę zbliżoną do jabłka, krawiec będzie miała na uwadze kogoś o małym lub właściwie żadnym wcięciu w talii, przeciwnie do typu klepsydry.
W podręcznikach dla plastyków, znaleźć można jeszcze inne nazewnictwo typów figur. Tu możemy znaleźć typ leptosomiczny, atletyczny i pykniczny. Jeżeli ktoś opisze nam figurę tą terminologią, nie zawsze może spotkać się ze zrozumieniem z drugiej strony. Plastycy wyodrębniają również rozwój osobniczy człowieka, nieco bardziej zawężony niż grupy modelowe wyodrębniane w krawiectwie.

Mając już bardzo ogólny obraz różnych typów figur i ich podziałów, jeżeli dodamy do tego jeszcze jakiś typ kształtu ramion (proste lub spadziste), wysoki lub niski wzrost, jeszcze skomplikujemy figurę typem postawy (pochyłą lub sprężystą), a także dodamy różne wielkości miseczek, wówczas zdamy sobie sprawę, jak wiele różnych kombinacji jest możliwych i ile istnieje „klasycznych” podziałów. W tych wszystkich rodzajach kombinacji ma się wyłonić idealna figura, mająca opisać większość figur ludzkich. Czy to jest w ogóle możliwe? Przy tej całej wiedzy założyć należy, że konstrukcja odzieży zawsze tworzona jest na figurę proporcjonalną, tzw. prawidłową. Wszelkie niedoskonałości muszą być skorygowane na podstawie przymiarki i poprzez dopasowanie konstrukcji do danej figury. W latach 50. przeprowadzano szereg badań dotyczących populacji ludzkiej. Dowiedziono w nich między innymi, że w ramach jednego narodu wystarczy wyłonić ok. 30 tzw. fantomów (manekinów), by opisać daną populację. Większa ilość fantomów nie poprawia wskaźnika ludzi dobrze ubranych.

Pomimo to, duża część kobiet musi szukać ubioru dopasowanego do swojej figury. Tylko niewielki procent kobiet posiada idealną sylwetkę, która pozwala na włożenie każdej kreacji. Możemy tylko się cieszyć, że obecnie istnieje tak wiele firm odzieżowych i mamy w czym wybierać.

mgr inż. Emilia Matysiak-Rozwens
ROZMAT Pracownia Szablonów

www.rozmat.pl